Werktijden #6

29 juli 2018. We wisten niet waar ze vandaan kwamen en wie het waren. Daar stonden ze, midden in de lobby. Collega Peter noemde haar Janet Jackson en hem Pharrell Williams. Misschien deden ze mee aan een look-a-like competitie? Misschien waren ze het echt?
Ze reisden door Europa met zeven grote koffers, waarvan drie gevuld met hoeden.
Het zou twee uur gaan duren voordat ze een geschikte kamer vonden die voldeed aan hun eisen, hun standaard. Ze hadden geld, dus waarom niet het beste? Gucci tassen, Versace schoenen. En ze wilden alles. Waterfront, Watertaxi’s, Supperclub, Barney’s. Drie dagen Amsterdam.
Peter heeft zes jaar in het Amstel Hotel gewerkt en weet het naadje van de kous van hospitaliteit. En van de oude stad. Hij heeft ze meegenomen naar de Zeedijk en ze het houten huis laten zien en gezorgd dat een haringkar nog even openbleef. Kocht bovendien een fles korenwijn voor ze. Hoort bij de haring.
Jackson en Williams waren helemaal ondersteboven van deze dutch treat and they will never forget.
De watertaxi bleef ondertussen gewoon wachten.
Well done Peter!

Soms weet ik niet wat ik tegen mensen moet zeggen. Ik wil niet de man met de flauwe grap worden in een plotseling volgestroomde, doodstille lift. Wat zeg je als iedereen zwijgt en naar de grond of op zijn mobiel kijkt. Moet je iets zeggen? Wat is er mis met een moment stilte? Misschien zitten er wel mensen tussen die een zwaar verlies aan het verwerken zijn of die zo snel mogelijk naar hun kamer willen voor sex.
Soms zeg ik zodra de lift weer stopt: “Fourth Floor.”
Dat wordt altijd wel gewaardeerd.
Of gewoon, op de achtste: “Malabar.”
Alsof het een metro halte is.
“Ma-la-bar.”
Meestal wil ik ondertussen wel weten waar ze vandaan komen, hoe lang ze blijven, wat ze gaan doen en of ze al fietsen hebben gehuurd.
Laatst een bijzondere ontmoeting toen op de derde een haast totaal ontklede, mooie dame in een licht doorschijnend gewaad de lift in stapte. Ik was juist op pad met een gezin uit het midden oosten. De moeder met hoofddoek barstte spontaan in gebed uit bij het zien van zoveel wulpsigheid. De man van de mooie dame wist op zijn beurt niet wat hij meemaakte en keek hoogstverbaasd en zuchtend om zich heen.
Het duurde niet langer dan een minuut.
Nee, de stilte is zo nu en dan zo slecht nog niet.

Volgen hier mijn werktijden van de komende week. Di: 7.00-15.00 Wo en do: 12.00-20.00 Vrij en za: 7.00-15.00.
See you in the lobby!

Advertenties

Werktijden #5

22 juli 2018. Het zijn nu al de meest gefotografeerde trappenhuizen van Amsterdam. In totaal drie, maar als iemand zou zeggen, vier, dan zou ik het ook geloven. (Vooral die bij de Malabar is een zoekertje.)
De eerste, meest gebruikte is de middelste en bevindt zich direct achter de lift in de lobby. Een mooie ranke spitse driehoek met een ronde omloop. Beton. De tweede begint bij de seafoodbar achterin het restaurant en eindigt in de Malabar op de achtste. Hij is ruitvormig en voelt iets breder dan de eerste. Stalen frame, daarin beton gegoten. Het witte ombouwsel boven de seafoodbar in het restaurant was een heuse uitdaging voor de architect begreep ik, en uiteindelijk werd het dit. Veel mensen hebben niet door dat het een trappenhuis is en weten eigenlijk niet waarnaar ze kijken. Maar als je het eenmaal weet… Zo ziet een trap er aan de buitenkant dus uit, inclusief raampje.
De derde is net als de eerste driehoekig en het breedst van alle drie en is het kortst. Gaat aan de straatkant van -1 naar 5.
Alle drie doen ze denken aan de trappenhuizen van the New Museum in New York, of Berlijnse nieuwbouw. Zodra je een van de drie trappenhuizen ziet ben je in ieder geval niet meer in Amsterdam. Het zijn trappenhuizen van internationale allure, dat zie je zo. Dat voel je. De houten leuningen, rank en elegant. De belichting.
Zodra een bezoeker een van de trappenhuizen ziet grijpt hij als een reflex direct naar zijn mobiel voor een instagramfoto #staircasehoteljakarta @hoteljakarta.ams
Het is een #instatrap.
Soms, als het heel hard waait (al twee keer meegemaakt) is er een zachte maar doordringende, donkere brom te horen in de eerste. Op de kamers hoor je er niets van, maar daar alleen maar. Waar het in andere trappenhuizen giert, zo bromt de wind in hotel Jakarta. Alsof het gebouw zucht van voldoening: “Ik ga hier nooit meer weg. Eindelijk worden mijn treden betreedt en gebruikt waarvoor ze bedoeld zijn.”
Denk daarnaast aan het geluid van voetstappen in de verte, omhoog en omlaag, metalen hakjes, soms gefluit, ongeduldige kinderstemmen, oude mannengezucht.
Wij stijgen, wij dalen.
Of je neemt gewoon de lift.

Volgen hier mijn werktijden van volgende week: wo t/m vrij 15.00-23.00. Za en zo: 10.00-18.00.
See you in the lobby!

Werktijden #4

15 juli 2018. Dit is Maike, housekeeping. Ze maakt bedden op, heeft een stofzuiger in een geheime kamer bij de damestoileten, en altijd een doekje bij de hand voor de vingers op het glas. Groeide op in Suriname. Haar vader had een groot stuk grond daar en een tuin. Heel veel planten in de Hortus kent ze. Hoe ze heten, welke je kan eten, hoe groot ze kunnen worden en hoe je er medicijnen van maakt tegen bijvoorbeeld astma. Maike zou haar eigen tour kunnen geven door de tuin, want wat zij te vertellen heeft is waardevol. Ze zei dat de banaan die momenteel bloeit en een tros vormt, na de oogst omgehakt moet worden omdat ie zal afsterven. Zo doen bananen dat. Aan gevoel voor drama ontbreekt het de banaanplant niet.
Vergeten te vragen waar de donkerpaarse, druppende, kegelvormige bloem voor dient.
Het valt op hoe snel alle planten groeien. Hoe gaat de firma Copijn, die de tuin goed in de gaten houdt, dat straks doen? Overhangende bladeren op de gallerijen, palmen die het dak uitgroeien als ze zo doorgaan, iedere dag lijkt een nieuw blad in aantocht.
Vanaf de vijfde is het goed te zien; alles wat lichtgroen is, is nieuw. De laoswortel groeit als kool en ruikt naar de zoetste kamperfoelie. De bloem is groot en bloeit kort en hevig.
Er is ook een probleempalm.
Ik weet nu ook hoe hij heet: het is de Chinese Schermpalm. Stond op het bordje. Zijn bladeren hangen een beetje en zijn zo hier en daar met gele vlekjes bedekt. Misschien heeft ie heimwee of wordt ie door de andere palmen gepest. Dat kan. Het is wetenschappelijk aangetoond dat planten met elkaar communiceren via het wortelstelsel. Op dit moment ziet ie er uit als een treurpalm die nodig opgevrolijkt moet worden of weer terugmoet naar de kassen. Natuurlijk hoeven niet alle planten meteen even gezond en vrolijk te zijn in een nieuwe tuin. Een beetje ziekte en narigheid mag, maar het begint op te vallen zo.
Maike denkt dat ie nog even wat tijd nodig heeft.
En dat de bladeren van de Chinese Schermplan een beetje hangen, dat hoort zo.
Volgen hier mijn werktijden voor komende week:
Ma: 12.00-20.00. Wo tm vrij: 7.00-15.00. Za: 10.00-18.00.
P.S: Nu mijn stukjes openbaar zijn veranderen ook de reacties. Een vrouw die ik niet ken was het niet eens met mijn vorige bijdrage. Het was helemaal niet bijzonder en bovendien onbegrijpelijk dat ik zo negatief was over de buurtbewoners. Dit moet recht gezet worden.
Ik had het over sommige buurtbewoners, niet alle, in tegendeel. Verreweg de meeste buurtbewoners zijn laaiend enthousiast over het Hotel. Vijfennegentig procent. De parel van het Java-eiland wordt het genoemd, een onverwachte aanwinst, internationale allure, een kunstwerk met helende werking, een voorbeeld in de ontwikkeling van duurzame bouwmethodes. Een bamboewonder. Schitterende architectuur van Bjarne Mastenbroek van SeARCH. Het houdt niet op. Een instituut in de hotel wereld. Heerlijke sfeer. Super aardig personeel.
Een prijs waard.
En tot slot, de mooiste en belangrijkste: Een heel andere wereld.
De Bakkerij en espressobar zijn overigens ook op zondag open van 8.00-18.00.
Prijzen zijn aangepast.

Werktijden #3.

8 juli 2018. Er zijn buurtbewoners die komen de lobby binnen en zeggen: “Hallo, ik ben buurtbewoner,” waarna een ongemakkelijke stilte valt, alsof er nog iets komt, bijvoorbeeld… en ik kom even kijken, of, … en ik heb zo een afspraak, of, … waar is de wc? Maar bij deze buurtbewoners gebeurt dat niet. Het gezicht staat op neutraal, beetje eigenwijs, tegen het boze, nuffige aan, kin geheven. Wat ze eigenlijk willen zeggen is: “En ik wil korting,” Maar ze zeggen het niet. De meesten. Sommigen wel.
Dan vraag ik, waarop? En zeggen zei van alles: het zwembad, de cocktails, het brood. Het maakt eigenlijk niet uit. Gewoon korting.
Zij zien het hotel niet als een kado, maar als een ongewenste nieuweling in de buurt waar misschien iets te halen valt, die alleen maar neemt en niets geeft. En daar gaan zij verandering in brengen.
En waar woont u precies, vraag ik dan belangstellend. En dan zeggen ze meestal:
Sumatrakade.
Hier om de hoek?
Nee, aan het eind.
Aha, zeg ik, bij het Azartplein. Dat is de noord kant toch? En meteen daarna: “Ik tweehonderd meter verderop, Zeventien jaar. Javakade. Maar wij kennen elkaar nog niet. U heeft geen hond?”
Dit is een belangrijk moment in de ontmoeting. Een omslag vindt plaats. Het bozige verdwijnt en maakt plaats voor verbazing, waarna men meteen om zich heen gaat kijken om te zien waar men zich nu eigenlijk bevindt om zich daarna te verwonderen over het hoge glazen dak met de vierkante zonnepaneeltjes, de weelderige tuin, het restaurant met terras.
De reiskisten.
Later in het gesprek zal blijken dat niemand precies weet waar een buurt eindigt en hoe die korting er dan uit moet zien. Is KNSM eiland buurt? En de Veemkade? Maar Wittenburg dan? Het hele Oostelijk Havengebied?
Soms ook zeg ik niets en vraag hoe het wonen is op het Java-eiland.
Niemand klaagt, behalve over de hoge huren en het grote verloop daardoor. Er staat altijd wel ergens een verhuiswagen op de kade.
Dat klopt.

Veel buurtbewoners zullen het niet geloven maar morgen maandag 9 juli, gaat de bakkerij open. Vanaf acht uur ’s ochtends. De datum werd steeds uitgesteld vanwege technische mankementen. Het deeg wordt dagelijks vers aangeleverd in de vroege ochtend en in de bakkerij gaat het de oven in.
“Geen afbakbrood dus?”
“Nee mevrouw, geen afbakbrood.”
Ik weet nu dat een brood bakken 30 tot 40 minuten duurt. Aaldert en Shirley hebben het allemaal uitgelegd.
Veel fietsen verhuurd nog vandaag en gezegd: niet te hard, niet te traag, gewoon de anderen nadoen, dan gaat het goed.

Volgen hier mijn werktijden van de komende week.
Ma: 12.00-20.00
Do tm zo: 15.00-20.00
See you in the lobby!
Of in de bakkerij.
PS: Pascal van Sales en Marketing is enthousiast over mijn FB verhalen en mijn belevenissen in het hotel en vraagt of ik wekelijks een bijdrage wil
leveren aan de Social Media afdeling van het hotel. Eigenlijk vraagt hij of ik
mijn profiel op openbaar wil zetten, zodat hij het kan delen. Bij deze Pascal. It’s all yours! We moeten het alleen nog even hebben over mijn titel, waaraan ik niet kan wennen. Ik ga je het nog uitleggen. Je gastheer.

Werktijden #2

2 juli 2018. Voor de tweede keer op de Welness gepast vanwege een dubbele massage. Naast de balie staat een stoel, maar ik bleef liever bij het open raam staan en keek naar de voorbijgangers.
Twee meiden en een jongen wilden nog zwemmen om 21.15.
Een half uurtje, dan sluit het bad. Maar eigenlijk wilde de jongen alleen maar kijken. Badslippers gegeven. Verschillende testers uitgeprobeerd. Moistering crèmes en ecologische handscrubs. Stonden op de balie, naast de computer. Na een uur rook ik voortreffelijk.
Het bedrijf gegoogeld die de bamboe heeft geleverd. Ontmoette de leveranciers. Indrukwekkende projecten met hetzelfde materiaal. Wat kan je niet met bamboe, vraag je je af. En bestaat bamboethee? Bamboe broeken? Bamboe tandpasta en bamboe auto’s?
In de Hortus branden tegenwoordig witte lichtjes ’s avonds. Rond de palmen en planten glinsteren ze als sterren, als vuurvliegjes. Lampjes in verschillende maten en sterkte. Sommigen vinden het ’s avonds iets te donker in de lobby en op de gallerijen, maar ik hou er van. Alleen het geluid van een krekel ontbreekt, met zo nu en dan een oude scooter in de verte, die moeizaam een berghelling beklimt, om dan te verdwijnen in een dal.
Zachte loungemuziek.
Over de gallerijen sloffen de gasten stil of giegelend in hagelwitte badjassen rustig naar hun kamer. Een jong Duits stel vroeg zich af hoe de airco werkte, maar de kamers hebben geen airco. De warmte en koeling gaat via de vloer. Met IJ water. Koude en warmtebronnen.
“Es ist ein wunder!”
De hitte duurt.
Volgen hier mijn werktijden van deze week. U vindt mij in de lobby of op het terras bij de bamboe! De kluiten moeten met deze warmte dagelijks nat gehouden worden.
Wo en do: 10.00-18.00. Vrij t/m zo: 7.00-15.00

Werktijden #1

25 juni 2018. Het gaat goed, het werk bevalt, alles is nieuw, behalve de buurt waarin dit verhaal zich afspeelt, want die ken ik al zeventien jaar. Gisteren wilde een Japanner met mij op de foto omdat ik lang ben. Lange mensen zijn een attractie in Japan. Hij zei dat hij op een Koreaan leek, maar ik zag het verschil niet. Als het erg druk is ren ik met koffers of help de afdeling Housekeeping. Dan maak ik kamers schoon (waar je soms de vreemdste dingen aantreft, waarover men niet spreekt). Of ik pas op de Welness als C of M een deepskin behandeling geeft en zij geen vervanging kunnen vinden om achter de balie te staan. Ik doe het graag. Een gastheer is een gastheer. Het liefst leid ik mensen rond als een volleerd gids. Ik wijs ze op de originele reiskisten in de lobby, afkomstig van reizigers die hier, precies op deze plaats, jaren geleden vertrokken en aankwamen uit de Oost en die ik soms ook echt ontmoet. Mannen en vrouwen van diep in de zeventig die de reiskisten herkennen, ze fotograferen en strelen, en die hier onverwacht een sfeer aantreffen die sterk doet denken aan Indonesië. Hotel Jakarta doet zijn naam eer aan. Stoomvaart Maatschappij Nederland. Bamboe en palmen, de geur van rendang vanuit de open keuken.
Sommigen raken ontroerd.
Ook ontmoet ik vormgevers en architecten die vol bewondering kijken naar de architectuur van Bjarne Mastenbroek van seARCH, de aandacht voor details, de ronde glazen borstweringen, het marmer in de kamers. Of duurzaamheidsspecialisten die enthousiast zijn over de hoeveelheid zonnepanelen, de regenwateropvang voor de tuin, het gebruik van het IJ water. Vrienden van de Hortus die komen kijken of alles wel goed gaat met de planten. Iedereen vindt het eten lekker.
Op Tripadvisor heeft men het in een positieve hotelrecensie over een aardige lange meneer met een bril in de Lobby. Dat ben ik.
Donna uit Detroit wilde dat ik meeging op hun groepsreis naar Basel. Leek me enig, alleen alle hutten waren al bezet. Ze vertelde dat Amerikanen altijd met hun elleboog op liftknopjes drukken, omdat ze bang zijn voor infecties.
Ook als de liften nieuw zijn?
Ook als de liften nieuw zijn.
“Since Trump we are afraid of everything.”

Komen hier de werktijden van deze week. Di: 12.00-20.00. Wo t/m vrij: 15.00-23.00. Za: 10.00-18.00.

De actieve buurtbewoner.

Sinds 2011 beheer ik een Facebookpagina met als titel: Kop van het Java-eiland. Gefascineerd door deze prachtige strook niets, midden in het IJ, plaats ik foto’s, filmpjes, interviews of archiefbeelden. Een openbaar, interactief verhaal over een stuk land dat wacht op een definitieve bestemming. Een plan. Iets van internationale allure… Daarnaast publiceer ik op een bijbehorende weblog www.overdekop.wordpress.com. Het boekje ‘100 ideeën voor de Kop’ van de Arcam uit 2000 is daar terug te vinden, een lang interview (YT) met architect Ton Schaap, die aan de wieg stond van de bouw van het Java-eiland, een mini-docu over een wild tochtje in een Canta en een uitleg van Ferry van de firma Braams, die ieder jaar dezelfde renovaties moet uitvoeren vanwege verzakkingen en algeheel verval, op steeds dezelfde zwakke plekken. En tot slot de audiosit voor 1 persoon: ‘Kopjava, de geplande leegte’, die ik maakte in 2016, kan er nog steeds gratis gedownload worden. (Het best te beluisteren op de Kop.)

Maar ook het proces rond het hondenveldje is er terug te lezen. De gemeente kwam met een plan, maar ook medebewoner en hondenbezitter Jessica Denkelaar. Er werd gestemd online. Resultaat: het werd de Denkelaar variant.
Etcetera.

Eigenlijk komt het allemaal door Jules, de hond. Geen wandeling gaat voorbij zonder het maken van een foto of een ontmoeting. Door mijn online activiteiten ontmoet ik veel buurtbewoners, wandelaars, journalisten, toeristen, architecten en bestuurders.
“You can read this aerea as a book,” zeg ik graag tegen gasten uit het buitenland, en wijs ze op de markeringen, paaltjes, sporen van festivals, sporen uit het havenverleden,  planten.
“Hier liep ooit een neushoorn van Circus Renz en hier stapten De Koning en De Koningin aan wal na de kroning. Voor die radarpost daar is nooit een bouwvergunning aangevraagd. Deze varen is heel zeldzaam en die school vertrekt in 2020. Of 21.”

In 2016 stonden we met een bouwkeet naast het standbeeld, tijdens FabCity: www.meetthelocals.nl. Een jaar eerder was ik als ‘actieve buurtbewoner’ uitgenodigd zitting te nemen in de jury die uiteindelijk koos voor het plan Hotel Jakarta van Westcord ism de Hortus en Tropenmuseum.
Ik kom nooit meer van dit eiland af. Want om het verhaal compleet te maken: 31 mei start ik een nieuw avontuur als gastheer/portier in Hotel Jakarta. De jury had geen betere keus kunnen maken.
U vindt mij in de lobby